*ایران در مسیر پیشرفت؛ یک هفته، یک استان*


در این مسیر، هر هفته یکی از استان‌های کشور محور توجه قرار می‌گیرد تا ضمن معرفی شاخص‌ترین پروژه‌های راهسازی آن، اهمیت این طرح‌ها در توسعه منطقه‌ای و اتصال کریدورهای ملی و بین‌المللی کشور تبیین شود.



در شمال ایران، جایی که جنگل‌های انبوه و دشت‌های پهناور با دریا و کوه درآمیخته‌اند، گلستان قد کشیده است؛ دیاری که در نسیم ملایم و باران‌های بهاری، قصه تلاش و زندگی مردمانی پرتلاش را به گوش زمان رسانده است.

اینجا، دروازه شمال شرق است؛ جایی که خاک، آب و انسان در هم‌آمیخته و تاریخ، فرهنگ و اصالت را در دل خود جای داده است. از سواحل نیلگون خزر و مرداب‌های آرام بندر ترکمن تا ارتفاعات سرسبز البرز و دشت‌های حاصلخیز گرگان و گنبد کاووس، هر گوشه خاک این استان نشانی از کوشش، امید و همزیستی با طبیعت دارد.

استان گلستان نام جدیدی برای یک سرزمین تاریخی است که در طول تاریخ و تا سده هفتم هجری به نام ایالت گرگان و از آن پس تا آغاز سده دهم به نام استرآباد و در نوشته‌های دوران اولیه اسلامی به نام (جرجان) و از اسفند ماه سال ۱۳۱۶ گرگان نامیده شده است. این استان تا سال ۱۳۷۶ بخشی از استان مازندران بود، اما در آن سال به صورت استانی مستقل به نام استان گلستان درآمد و شهرستان گرگان به عنوان مرکز آن برگزیده شد. این استان به‌دلیل تنوع بالای قومی، مذهبی و دینی به عنوان نگارستان ایران شناخته می‌شود.

راه‌ها در گلستان تنها مسیر عبور نیستند؛ شاهرگ‌هایی هستند که توسعه را به قلب شهرها و روستاها می‌رسانند و پیوند استان با دیگر نقاط کشور را مستحکم می‌کنند. توسعه زیرساخت‌های حمل و نقل چشم‌انداز زندگی مردم را روشن‌تر و فرصت‌های اقتصادی و اجتماعی را گسترش داده‌اند.

جنگل‌های هیرکانی، تالاب‌های بین‌المللی و مناطق حفاظت‌شده استان، نه تنها طبیعت بکر را در خود جای داده‌اند، بلکه یادآور توازن انسان و محیط زیست و نقش مسئولانه مردم در پاسداشت منابع ملی هستند.

گلستان، سرزمین صبر، شکوه و سرزندگی است؛ جایی که مردمانش هر طلوع را فرصتی تازه برای ساختن فردایی روشن‌تر برای ایران می‌دانند و با پشتکار و امید، آینده‌ای سبز و پرثمر را برای سرزمین خود رقم می‌زنند