تاریخچه

مقدمه

ساختار و سازمان راه و ترابری در طول مدتی که از فعالیت آن می گذرد بدلیل ضرورت های ملی به دفعات دچار تغییر و تحول گردیده است به گونه ای که در سال 1298 هجری قمری و در دوران ناصرالدین شاه وزارت فائده عامه تاسیس شد که امور مربوط به احداث راه و پل برعهده این وزاتخانه قرار گرفت.

هزینه های مربوط به راهسازی در این دوران با اخذ " باج راه " نامگذاری شده بود و هزینه های آن از این محل تامین می شد.

در سال 1304  دولت وقت، باج راه  را ممنوع و مقرر شد هزینه های حاصل از درآمد مالیات در خرج ساخت راه، مصرف گردد.

ساخت و نگهداری راه های شوسه در کشور وسیعی مانند ایران بدلیل هزینه های بالای ساخت تا سال 1299 هجری شمسی با همان وضع سابق، یعنی راه کاروان رو، انجام می گردید که بعد از آن دولت اقدام به ساخت راه شوسه به معنای امروزی نمود.

از سال 1304 اداره ای به نام اداره"طرق و شوارع" در وزارت تجارت و فائدعامه به منظور ساخت راه ها و نگهداری و بهره برداری از آن تاسیس گردید.لازم به ذکر است اولین قانون و مقررات راهسازی از آن دوره به جای مانده است.

پس از تشکیل وزارت طرق و شوارع، اداره کل مذکور زیرنظر این وزارتخانه فعالیت خود را ادامه داد.

در سال 1315 بدلیل اهمیت، بخش راهسازی و کثرت استفاده از وسایل نقلیه عمومی و شخصی و لزوم ارتباط بین شهری، وزارتخانه ای با همین مشخصات به نام وزارت راه تشکیل گردید که تا سال 1357 ادامه داشت پس از پیروزی شکوه مند انقلاب اسلامی وظایف بخش راهسازی توسط وزارت راه و ترابری قرار گرفت.

در سال 1383 نظر به اهمیت ساخت زیرساخت ها، شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حمل و نقل عهده دار و متولی ساخت راه در کشور شد که این شرکت شامل 2 معاونت ستادی و 3 معاونت اجرایی شد که معاونت ساخت و توسعه راهها یکی از معاونین اجرایی این سازمان گردید که خود دارای 5 اداره کل با تقسیم بندی کشوری و یک اداره کل فنی و مطالعاتی می باشد بدین ترتیب که مطالعات اولیه پروژه ها توسط دفتر فنی این معاونت و پس از تصویب، محول به دفاتر اجرایی پنجگانه جهت ساخت و بهره برداری راه می شود.